Przejdź do treści strony

Sulisławice

obraz

Na północ od Ząbkowic Śl. rozciąga się pasmo niskich wzgórz, będących fragmentem Wzgórz  Niemczańsko – Strzelińskich. Są to Wzgórza Szklarskie oraz Wzgórza Gumińskie.  Na stokach tych wzgórz leży kilka wsi o bogatym rodowodzie i dość ciekawych zabytkach, wśród których należy wymienić wieś Sulisławice i Szklary.

Dzieje osadnictwa na terenie Sulisławic sięgają wczesnego neolitu (4500 – 3500 lat p.n.e.). Odkryto tutaj kamienne narzędzia z tego okresu, ceramikę z okresu kultury ceramiki wstęgowej rytej oraz cmentarzysko z okresu kultury łużyckiej. We wczesnym średniowieczu znajdowały się tutaj dwie osady, których pozostałością są ślady dwóch grodzisk. Dzisiejsza wieś została założona prawdopodobnie w II poł. XIII w., a pierwsza o niej wzmianka pochodzi z Księgi uposażenia biskupstwa wrocławskiego… (Liber fundationis…) z ok. 1305 r., gdzie występuje pod nazwą villa Sulislanici sive Czulczlandorf. Nazwa Sulisławice wg Martina Illiga pochodzi od imienia jej założyciela - Sulislawa, polskiego rycerza, który w miejscu dzisiejszego majątku posiadał zamek rycerski i zginął w bitwie pod Legnicą. Podwójna nazwa użyta w dokumencie może wskazywać na powtórną lokację dawnej słowiańskiej wsi na prawie niemieckim. Później spotyka się już wyłącznie nazwę Zülzendorf. Wieś do XVI w. była własnością rycerską, należącą do rodzin von Reibnitz, von Panewicz czy von Bleichen. Od 1534 r. ewangelicy przejęli miejscowy kościół. Od XV w. do 1675 r. należała do księstwa legnicko – brzeskiego, którego władcy byli wyznania luterańskiego, stąd tutejsza ludność uniknęła prześladowań w okresie kontrreformacji. Po wojnie trzydziestoletniej, która spustoszyła wieś, właścicielami jej były znane w okolicy rodziny szlachty śląskiej: von Prittwitz, von Nimptsch i von Netz. Najdłużej z Sulisławicami była związana rodzina Sauerma na Sulisławicach i Wyszonowicachk. Strzelina, bo od II poł. XVIII w. aż do lat 30. XX w. Z 1783 r. mamy pierwszy opis wsi F.A.Zimmermann’a: „Sulisławice mają kościół ewangelicki, folwark, plebanię i szkołę, młyn wodny i wiatrak, 41 domów i 296 mieszkańców. Wieś należy do Jana Maksymiliana von Sauerma i jest oddalona o milę od Niemczy.”
W 1845 r. we wsi było 74 domy i 455 mieszkańców (w tym 17 katolików), a w 1906 r. wieś liczyła 547 mieszkańców, posiadała parafię i szkołę ewangelicką. Od 1818 r. znajdowała się w powiecie niemczańskim, a od 1932 r. została włączona do powiatu ząbkowickiego. Od pocz. XX w. część mieszkańców wsi była zatrudniona w Śląskich Zakładach Niklowych w Szklarach, po wojnie w Zakładach Górniczo –Hutniczych „Szklary”.

 
W 1945 r. przybyli tutaj mieszkańcy ze środkowej Polski oraz z obszaru Kresów Wschodnich. Ludność wsi w większości pracowała w Zakładach Górniczo – Hutniczych „Szklary”, część w swoich własnych gospodarstwach na roli, część w dawnym folwarku, przekształconym w gospodarstwo nasiennicze prowadzone przez Państwowy Ośrodek Hodowli Zarodowej w Bobolicach. Do 2004 r. działała w Sulisławicach Szkoła Podstawowa. Sytuacja miejscowej ludności zmieniła się przed 20. Laty, gdy upadły zakłady w Szklarach oraz rozwiązano gospodarstwo rolne.

Najważniejszym zabytkiem Sulislawic jest kościół p.w. św. Antoniego Padewskiego. W dokumencie z 1324 r. wymienia się proboszcza Konrada. W obecnie istniejącym kościele można zauważyć relikty świątyni gotyckiej, która prawdopodobnie została zniszczona przez husytów i potem zbudowana od nowa. Od 1534 r. kościół stał się świątynią ewangelicką i taką pozostał do 1945 r. Podczas wojny trzydziestoletniej spłonął i po odbudowie w 1654 r. stal się kościołem ucieczkowym dla ewangelików z księstwa ziębickiego, ponieważ wieś znajdowała się na terenie protestanckiego księstwa legnicko-brzeskiego, rządzonego przez Piastów. Według legendy, ewangelicy Z Księstwa Ziębickiego zbierali się przy sośnie przy Książęcym Kamieniu na końcu wsi i ze śpiewem szli do kościoła. W 1801 r. kościół spłonął a na jego ruinach wybudowano nowy. Dzisiejszy kościół jest bardzo skromną budowlą posiadającą niewiele zabytkowych elementów, przeważnie z XIX i XX w.

Poniżej kościoła zachował się zespół budynków dawnego majątku z poł. XIX w. wybudowany przez rodzinę von Sauerma. Na budynku mieszkalnym znajduje się tablica erekcyjna Maksymilina von Sauerma i data 1882 r.

Książęcy Kamień

Przy drodze do Brodziszowa w najwyższym punkcie wsi znajduje się replika kamienia granicznego, który prawdopodobnie postawiony został w tym miejscu w I poł. XIV w.  i oznaczał styk  granic dawnych księstw piastowskich: ziębickiego, brzesko – legnickiego i świdnickiego.  Nazwa „Książęcy kamień” pochodzi stąd, że rządzący wówczas książęta spotkali się przy tym kamieniu i podpisali  jakiś traktat, zapewnie o ustaleniu granicy, a następnie mieli zasiąść do uroczystej uczty, którą zjedli przy stole ustawionym nad kamieniem w taki sposób, że każdy z książąt siedział na swych włościach.

 

     

    

Kalendarz wydarzeń

lipiec 2017
ponwtośroczwpiąsobnie
     12
345
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17181920
21
22
23
2425262728
29
30
31      
  • kalendarz wydarzeń
  • kalendarz rady miejskiej

Jednostki organizacyjne